«Ήμουν σε ακινησία στο νοσοκομείο για 3 εβδομάδες πριν γεννήσω…»

«Ήμουν σε ακινησία στο νοσοκομείο για 3 εβδομάδες πριν γεννήσω…»

«Ήμουν σε ακινησία στο νοσοκομείο για 3 εβδομάδες πριν γεννήσω…»

Όλες οι μητέρες των πρόωρων θυμούνται ακριβώς τι έκαναν πριν να φτάσουν τα μικροσκοπικά, πρόωρα μωρά τους στον κόσμο. Ορισμένες μητέρες μπαίνουν ξαφνικά για τοκετό και γεννούν αμέσως τα παιδιά τους. Μερικές μητέρες πηγαίνουν για να γεννήσουν και οι γιατροί το καθυστερούν μέχρι το μωρό να είναι αρκετά μεγάλο για να γεννηθεί. Και μερικές μητέρες βιώνουν κάτι που ονομάζεται pPROM, το οποίο είναι μια πρόωρη ρήξη υμένων προ του τοκετού. Ήμουν μια από τις μητέρες που βίωσαν το pPROM και για όλο το διάστημα μετά από αυτό, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα να είχα κάνει κάτι διαφορετικό. Συνεχώς αναρωτιόμουν τι έκανα λάθος; Ακόμα και σήμερα ψιθυρίζει μέσα στην καρδιά μου αυτή η φωνούλα…

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

Το Facebook μου υπενθυμίζει κάθε χρόνο ότι στις 27 Φεβρουαρίου 2013, τα νερά μου έσπασαν. Εκείνο το πρωί, θυμάμαι ότι αισθάνθηκα κάτι και απλά ήξερα ότι ήταν άσχημα νέα. Ήρεμα ξύπνησα τον σύζυγό μου και του ζήτησα να προετοιμάσει την κόρη μου (ήταν 3 τότε). Όταν τηλεφώνησα στο μαιευτήριο, αστειεύονταν ότι μάλλον θα είχα κατουρήσει πάνω μου και δεν το κατάλαβα… Ήθελα να το πιστέψω τόσο πολύ! Καθώς οδηγούσα προς το νοσοκομείο της μικρής μας επαρχιακής πόλης, ένιωσα τον πανικό μου να αυξάνεται – δεν είναι έτσι η εγκυμοσύνη, σκέφτηκα. Η ένταση ήταν φανερή σε κάθε νοσοκόμα που χαιρέτησα στο νοσοκομείο και χαραγμένη στο πρόσωπο του γιατρού μου. Ήταν τόσο λυπημένος και ανήσυχος και μου είπε ότι τα νερά μου είχαν σπάσει 10 εβδομάδες νωρίτερα από την ΠΗΤ.

Μόλις ο γιατρός μου είπε τα νέα, όλα φάνηκαν να πάνε πιο γρήγορα. Δεν είχα χρόνο να πω αντίο στο σύζυγό μου και στην κόρη μου, πριν μπω στο ασθενοφόρο. Η διαδρομή ήταν περίπου δύο ώρες. Ήταν μια από τις μεγαλύτερες βόλτες που έκανα ποτέ. Μου έβαλαν μαγνήσιο ώστε να σταματήσουν οι συσπάσεις. Το φάρμακο με έκανε να νιώθω άρρωστη, και οι στροφές στο δρόμο δεν βοηθούσαν την ανυπόμονη κοιλιά μου. Ακόμα ευχαριστώ τον νοσηλευτή που με κράτησε ήρεμη σε ολόκληρη τη διαδρομή. Μόλις φτάσαμε στο μεγάλο νοσοκομείο, έμεινε μαζί μου, μέχρι οι νοσηλευτές να με βάλουν σε ένα δωμάτιο.

Δεν έφυγα από το νοσοκομείο για τρεις εβδομάδες. Δεν ένιωθα καλά. Ήθελα τον σύζυγό μου και την κόρη μου. Για τρεις εβδομάδες, ήμουν σε ένα νοσοκομειακό κρεβάτι. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα, προσπαθούσα να κάνω το σώμα μου να κρατήσει το μικρό μου γιο για λίγο ακόμα πριν έρθει στον κόσμο. Ήμουν απελπιστικά μόνη κατά καιρούς, με μόνη παρέα το Grey’s Anatomy και το Breaking Bad. Άλλες φορές, υπήρχαν πάρα πολλές νοσοκόμες και γιατροί. Έκανα ενέσεις ηπαρίνης στο στομάχι μου δύο φορές την ημέρα, ώστε να μην αναπτύξω θρόμβους αίματος και μου δόθηκαν αντιβιοτικά για να μην πάθω καμία  λοίμωξη.

Οι μέρες ήταν ανεκτές και ήμουν σε θέση να χειριστώ τις περισσότερες με χάρη, ειδικά όταν οι φίλοι και η οικογένεια μου άρχισαν να μου στέλνουν βιβλία και μηνύματα για να με κρατήσουν παρέα. Αλλά οι νύχτες ήταν τρομερές. Δεν έχω βρεθεί ποτέ πουθενά τόσο ήσυχα ποτέ μου… Οποιοσδήποτε θόρυβος γινόταν τρομακτικός και η μόνιμη οσμή του απολυμαντικού γίνεται ασφυκτική τη νύχτα. Κάθε 2-3 βράδια, υπήρχε μια βροντερή βιασύνη των νοσηλευτών καθώς κάποια γυναίκα γεννούσε… Εγωιστικά, σκέφτηκα οτι ήταν δική μου σειρά να γεννήσω επιτέλους… Και ζήλευα…

Στις 20 Μαρτίου 2013, καλωσορίσαμε τον κόσμο των 33 εβδομάδων γιο μας. Ήταν εύκολος τοκετός, και ο σύζυγός μου κατάφερε να φτάσει εγκαίρως. Ήμασταν ενθουσιασμένοι που τον ακούσαμε να κλαίει δυνατά όταν γεννήθηκε – οι πνεύμονές του είχαν αναπτυχθεί αρκετά και δεν θα χρειαζόταν να διασωληνωθεί. Μετά από τρεις εβδομάδες σε ένα κρεβάτι, ήμουν τελικά ελεύθερη να φύγω από το νοσοκομείο, αλλά δεν το έκανα. Ο γιος μας ήταν στη ΜΕΝΝ για άλλες 3 εβδομάδες και αρνήθηκα να τον αφήσω. Τρεις εβδομάδες μετά την γέννα του, τελικά εγκαταλείψαμε το νοσοκομείο με ένα μικροσκοπικό μωρό σχεδόν 2 κιλών.

Υπάρχουν μέρες που κοιτάζω τον γιο μου, σχεδόν 5 χρονών σήμερα, και κουνάω το κεφάλι, σκεπτόμενη πόσο μικρός ήταν. Του κάνω πλάκα ότι μετά από όλα όσα έκανα για να τον μεγαλώσω, μου χρωστάει μεγάλη χάρη. Αλλά πραγματικά, ευχαριστώ κυρίως τον Θεό που με άφησε να ξεφύγω από ολόκληρη τη δοκιμασία σχετικά αλώβητη. Οι νοσοκόμες που μας φρόντισαν, εμένα και στη συνέχεια και το γιο μου, κατέχουν μια πολύ ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Μπορεί να μην με θυμούνται, αλλά θα τους θυμάμαι για πάντα. Με προστάτευσαν και στη συνέχεια προστάτευσαν το γιο μου – για  μένα και για όλες τις οικογένειες που βοήθησαν, είναι ήρωες.

Ακόμα δεν αντέχω τη μυρωδιά των νοσοκομείων ή τους ήχους των οθονών ή τον τρόπο που οι διάδρομοι αντηχούν όταν περπατάς. Αλλά θα θυμάμαι πάντα ότι το μάθημα που πήρα: η ζωή δεν ακολουθεί ένα καθορισμένο μονοπάτι και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να κρατηθείς γερά και να συνεχίσεις να χαμογελάς.

Επιμέλεια κειμένου για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας