«Μαμά, αυτός με άγγιξε «εκεί»…»

«Μαμά, αυτός με άγγιξε «εκεί»…»

«Μαμά, αυτός με άγγιξε «εκεί»…»

Η όραση μου θολώνει. Όλα ακούγονται απόμακρα πια. Σε κοιτάω και νιώθω λες και σε βλέπω μακριά μου, ενώ είσαι δίπλα μου. Γλυκό μου παιδί… Τα μάτια μου εστιάζουν στο προσωπάκι σου. Τα χειλάκια σου μόλις μου το είπαν και εγώ κρατιέμαι να μην λιποθυμήσω.

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

«Με άγγιξε «εκεί», μαμά μου…»

«Είσαι σίγουρος μωρό μου;», ρώτησα προσπαθώντας να κρατήσω τα δάκρυα μου.

«Ναι μαμά, το θυμάμαι καλά. Δεν μου άρεσε.»Απάντησες με αυτοπεποίθηση.

«Αγάπη μου, μου λες την αλήθεια;» Σε ρώτησα αλλά ήξερα ήδη την απάντηση. Μάλλον δεν ήθελα να το πιστέψω.

«Μαμά!Δεν λέω ψέματα! Μου έχεις πει να μην λέω ποτέ ψέματα!» Με κοιτάς μπερδεμένος.

Σου είπα: «Σε πιστεύω μωρό μου. Τώρα πήγαινε να παίξεις. Όλα θα είναι καλά από δω και πέρα. Θα αναλάβει η μανούλα»

Θέλω να ουρλιάξω.

ΠΩΣ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ;

Κλειδώθηκα στο μπάνιο για ένα λεπτό. Ούρλιαξα μέσα σε μια πετσέτα. Έτρεμα ολόκληρη. Πώς θα ηρεμούσα; Δεν πρέπει να με δουν έτσι τα παιδιά. Αλλά ο κόσμος μου μόλις διαλύθηκε. Ο χειρότερος εφιάλτης μου μόλις έγινε πραγματικότητα. 

Άφησα το παιδί μου σε ασφαλές μέρος. Δεν είμαι η μαμά που το αφήνει όπου να ναι. Είμαι τόσο προσεκτική. Ρωτάω. Ήμουν σίγουρη οτι όλα είναι εντάξει. Γιατί έγινε αυτό στο μωρό μου;

Νιώθω τόσο αβοήθητη. Δεν έχω νιώσει ποτέ μου χειρότερα. Κατηγορώ τον εαυτό μου. Δεν θα εμπιστευτώ κανέναν πια. Ποτέ ξανά.

Σε πιστεύω μωρό μου, σε πιστεύω. Σου ζητώ συγγνώμη που σου πήρε την αθωότητα σου. Είσαι τόσο μικρός για να το περάσεις αυτό…Συγγνώμη που δεν θα νιώσεις ποτέ ξανά όπως πριν. Ούτε εγώ θα νιώσω ποτέ ξανά όπως πριν όμως… Πήρε ένα κομμάτι από την ψυχή μου όταν σε πλήγωσε. 

«Με άγγιξε «εκεί», μαμά μου…» Οι λέξεις ακούγονται ξανά και ξανά στο μυαλό μου.

Μόνο αυτό ακούω πια.

Η στενοχώρια μου μετατρέπεται σε θυμό. Κάποιος πρέπει να δώσει απαντήσεις. Κάποιος πρέπει να μου εξηγήσει τι ακριβώς συνέβη στο ΜΩΡΟ μου!

Πέφτω στα γόνατα. «Γιατί Θεέ μου;»

Είμαι τόσο θυμωμένη. Ακόμα και με το Θεό που δεν προστάτεψε το μωρό μου. Που δεν μου έδωσε ένα σημάδι για να καταλάβω ότι κάτι δεν πάει καλά. 

Πήρα τηλέφωνο τον άντρα μου να του τα πω. Ήλπιζα να με ξυπνήσει από τον εφιάλτη μου.

«Δεν μπορεί!» φώναζε μέσα από το ακουστικό… Νομίζω ότι τα έχασε και αυτός, όπως και εγώ…

Και πώς γίνεται να μην τα χάσεις;

«Γιατί Θεέ μου;»

Νιώθω λες και έφαγα μπουνιά στο στήθος. Αναπνέω με δυσκολία…

Θέλω να του σπάσω τα μούτρα – Να τον κάνω να πληρώσει… Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω…

«Με άγγιξε «εκεί», μαμά μου…» 

Δεν θα μπορέσω να διαγράψω ποτέ αυτά τα λόγια από το μυαλό μου.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ πώς είναι να νιώθεις οτι βουλιάζεις και χάνεσαι…

Η καρδιά μου πονάει και δεν μπορώ να ανασάνω…

Λυπάμαι μωρό μου. Εύχομαι να μην γίνει και δικός σου εφιάλτης.

Δεν μπορώ να σου ξαναδώσω πίσω την αθωότητα σου μωρό μου… Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ οτι δεν είσαι μόνος σου. Θα είμαι δίπλα σου σε κάθε σου βήμα. Δεν θα το αφήσω όλο αυτό να σε αλλάξει μωρό μου. Στο υπόσχομαι. Θα το ξεπεράσουμε. 

Σου υπόσχομαι οτι δεν θα το αφήσω έτσι. Θα πάρει το μάθημα του ώστε να μην σκεφτεί καν να το ξανακάνει αυτό σε κάποιο παιδί.

Είμαι δίπλα σου μωρό μου…

Επιμέλεια κειμένου για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

 

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας