Το μυαλό της μαμάς δεν αναπαύεται ποτέ…

Το μυαλό της μαμάς δεν αναπαύεται ποτέ…

Το μυαλό της μαμάς δεν αναπαύεται ποτέ…

«Πρέπει να πάρω ένα λίτρο γάλα καθώς θα γυρνάω στο σπίτι. Καλύτερα να πάρω δύο. Είναι καταπληκτικό το πόσο γρήγορα τα παιδιά το τελειώνουν. Υποθέτω ότι αυτό είναι που τα βοηθά να μεγαλώσουν, όμως. Αυτό μου θυμίζει, οτι πρέπει να πάμε στον παιδίατρο για τις ετήσιες εξετάσεις τους. . . Πρέπει να διπλώσω και το βουνό με τα σιδερωμένα που άφησα βιαστικά στον καναπέ. Θα το κάνω μετά το δείπνο. Α, όχι, είναι βραδιά ταινίας, οπότε δεν θα προλάβω… και πρέπει να ολοκληρώσουμε και αυτήν την εργασία της φυσικής. Έχουμε κόλλα; Νομίζω ότι έχουμε. Μάλλον. Καλύτερα να το προσθέσετε στη λίστα με τα ψώνια. . . Πρέπει να ξεκινήσω μια λίστα με τα ψώνια. Μπορώ να θυμηθώ αυτά τα δύο πράγματα – γάλα και κόλλα, γάλα και κόλλα, γάλα και κόλλα. Ίσως καλύτερα να το γράψω στο πίσω μέρος αυτής της απόδειξης. Μπορώ να πάω στο κατάστημα αυτό το Σαββατοκύριακο όταν τα παιδιά θα πάνε στη γιαγιά. Πρέπει ακόμα να ετοιμάσω τις τσάντες τους. Δεν πρέπει να ξεχάσω και το φάρμακο της αλλεργίας. Αναρωτιέμαι αν είναι θα τους φτάσει για το Σαββατοκύριακο… Θα πάρω ένα ακόμη μπουκάλι για σίγουρα. Θα έπρεπε πιθανώς να πάρω κάτι και για το δείπνο, επίσης. Μακαρόνια, ίσως; Είναι εύκολο. Αλλά, τα βαρέθηκα τα μακαρόνια… Ας παραγγείλουμε πίτσα, θα ταιριάζει και με τη βραδιά ταινίας. Θα πάρω μια διαίτης γιατί πάχυνα λίγο τελευταία.  Έτσι, αφού δεν θα μαγειρέψω θα βρω λίγο χρόνο για να διπλώσω τα ρούχα. Καλύτερα να βάλω και πένα ακόμη πλυντήριο τη νύχτα να δουλεύει ώστε να τα απλώσω μόλις ξυπνήσω. . . »

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

 Αυτές είναι οι σκέψεις που κυνηγούν μια μητέρα μέσα από την ημέρα της. Η μικρή φωνή που είναι πάντα παρούσα στο πίσω μέρος του μυαλού της. Απαντά σε ερωτήσεις, υπενθυμίζει πράγματα και κρατά πληροφορίες για τα προγράμματα ποδοσφαίρου και τις λίστες με τα ψώνια. Κάποιοι το έχουν ονομάσει αυτό «πνευματικό φορτίο», αόρατο για όλους, αλλά βαρύ και γεμάτο ευθύνες.

Η ύπαρξή του έχει αμφισβητηθεί από πολλούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι το πνευματικό φορτίο της μητρότητας είναι αυτοεπιβαλλόμενο. Για αυτό λέω, ίσως. Είμαστε φυσικοί παροχείς, φροντιστές και προστάτες. Είναι έμφυτο στο ρόλο μας. Για το λόγο αυτό, οι περισσότερες από εμάς αναλαμβάνουμε αυτές τις ευθύνες χωρίς να το συνειδητοποιούμε. Ένα μικρό πράγμα εδώ, ένα άλλο εκεί, και πολύ σύντομα το μυαλό μας είναι γεμάτο με ένα εκατομμύριο μικρά πράγματα. Μερικές φορές ανησυχούμε, μερικές φορές συλλογιζόμαστε και μερικές φορές ξεχνάμε.

Μεσημεριανό πλυντήριο, προσφορές τελευταίου λεπτού για πάρτι και καθυστερημένα ραντεβού με τον παιδίατρο είναι σε μόνιμη θέση στο μυαλό της μητέρας. Τοποθετούμε τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές μας, αφήνοντας λίγο χρόνο για τους εαυτούς μας, λίγο χρόνο για να ξεκουραστούν τα μυαλά μας. Τα βράδια δαπανώνται για να γευματίσουμε, να βοηθήσετε με τα μαθήματα και να κάνουμε μπάνιο πρώτα τα παιδιά και μετά τον ίδιο μας τον εαυτό. Πάντα σχεδιάζουμε και ελέγχουμε αντικείμενα από τον συνεχώς αυξανόμενο κατάλογο στο μυαλό μας.

Κουβαλάμε το βάρος των μικρών πραγμάτων όχι γιατί πρέπει, αλλά επειδή θέλουμε. Αν και αυτό μπορεί να είναι δύσκολο και κουραστιλό, δεν θυμώνουμε, απλά είμαστε συχνά εξαντλημένες. Κανείς δεν ακούει τους ψίθυρους στο μυαλό μας. Κανείς δεν αισθάνεται το βάρος μας. Γι ‘αυτό είμαστε εξαντλημένες. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μπορούμε να είμαστε εύθραυστες. Δεν είμαστε μάρτυρες, ούτε control freaks, θέλουμε απλώς το απόλυτα καλύτερο για εκείνους που αγαπάμε. Συνεπώς, συνεχίζουμε ακόμα και αφού τα σώματά μας μας λένε να ξεκουραστούμε.

Δεν είμαστε πολύ υπερήφανες για να ζητήσουμε βοήθεια όταν το χρειαζόμαστε, αλλά το πνευματικό φορτίο δεν είναι κάτι που μπορούμε να παραδώσουμε όταν γίνει συντριπτικό. Δεν λειτουργεί έτσι. Θα χαρούμε να μοιραστούμε τα καθήκοντα και τις ευθύνες της γονικής μέριμνας, αλλά η φωνή του ψυχικού φορτίου παραμένει πάντα, έστω και σαν ψίθυρος. Επειδή οι μητέρες είναι οι πύλες. Είμαστε η τελευταία γραμμή διαβεβαίωσης ότι όλοι έχουν αυτό που χρειάζονται. Βλέπουμε τι λείπει, ακόμη και όταν κανείς άλλος δεν το κάνει – είναι το δώρο μας. Έτσι, μεταφέρουμε αυτό το φορτίο με αγάπη, γιατί μας ενδιαφέρει βαθιά.

Και πάντα θα το κάνουμε.

Επιμέλεια κειμένου για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας