Στη γυναίκα που με έκρινε αυστηρά επειδή προγραμμάτισα την εγκυμοσύνη μου…

Στη γυναίκα που με έκρινε αυστηρά επειδή προγραμμάτισα την εγκυμοσύνη μου…

Στη γυναίκα που με έκρινε αυστηρά επειδή προγραμμάτισα την εγκυμοσύνη μου…

Για τη γυναίκα που με ρώτησε γιατί χωρίς συμπόνια στα μάτια της…

Σίγουρα δεν θα με θυμάσαι. Ω, σε θυμάμαι εγώ όμως.

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

Το αηδιασμένο βλέμμα στο πρόσωπό σου εξακολουθεί να με εκνευρίζει όταν το σκέφτομαι πλέον. Είχες δίκιο για ένα πράγμα, ήμουν απλά παιδί. Πήγα στην κλινική, μόλις 20 ετών, νομίζοντας ότι τα έκανα όλα σωστά αυτή τη φορά. Μπορούσα πια να τσεκάρω όλα τα κουτάκια, τουλάχιστον αυτά που σκέφτηκα. Παντρεμένη: ναι. Το φρόντισα αυτή τη φορά. Ζούσα μόνη μου: Ω ναι, επιτέλους! Με δική μου ασφάλιση υγείας: απολύτως. Αυτά είναι σημαντικά, σωστά; Κι όμως, στα μάτια σου φαίνονταν ασήμαντα όλα αυτά.

Ήμουν αφελής, άσχετη και είχα άγνοια. Δεν είχα καθόλου επίγνωση όσων είχα χάσει. Αυτά τα κουτιά, ξέρεις, αυτά που ήταν εξαιρετικά σαφή για να δεις. Αυτά που αφορούσαν την οικονομική σταθερότητα, την ωριμότητα, την ανεξαρτησία, την επαρκή μόρφωση, την κατάλληλη ηλικία, και ο κατάλογος συνεχίζεται. Τα κουτιά αυτά ήταν τελείως έξω από το οπτικό πεδίο μου. Και εσύ τα τοποθέτησες μπροστά μου και με ρώτησες μια απλή λέξη. «Γιατί;» Αυτό είπες όταν σου είπα ότι είχα προγραμματίσει αυτήν την εγκυμοσύνη. Κατά τη διάρκεια της ζωής μου, είχα ακούσει πολλά – αλλά τίποτα δε με είχε πληγώσει τόσο βαθιά.

Έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια. Ναι, έχουν περάσει με περισσότερες κακουχίες από όσες φανταζόμουν ότι θα ζούσα. Βλέπεις, δεν διαφωνώ απόλυτα με όσα είπες εκείνη την ημέρα. Ήμουν πολύ νέα; Απολύτως. Ήμασταν έτοιμοι για δύο παιδιά στα 20 μας χρόνια; Όχι. Θέλω τα παιδιά μου να κάνουν τις ίδιες επιλογές που έκανα; Χωρίς αμφιβολία, η απάντησή μου θα ήταν όχι. Ο δρόμος ήταν σκληρός, και τα παιδιά μου δεν το άξιζαν όλο αυτό. Είχες δίκιο με πολλούς τρόπους, αλλά σίγουρα δεν το συνειδητοποίησα ξαφνικά με το ερώτημά σου.

Κατά ειρωνικό τρόπο, βρέθηκα σε μια καριέρα όπου βλέπω νέες και απροετοίμαστες μέλλουσες μητέρες καθημερινά. Περπατάνε με τα ακόμα παιδικά πρόσωπά τους γεμάτα χαρά και φόβο και βλέπω τον εαυτό μου. Είμαι βέβαιη ότι οι μέρες μου μοιάζουν πολύ με τη δική σου πριν από όλα αυτά τα χρόνια όταν περπάτησα στο γραφείο σου. Συχνά βρίσκω τον εαυτό μου να πέφτει στην ίδια παγίδα που βρέθηκες εκείνη την ημέρα. Συνήθως σε εκείνες τις στιγμές θυμάμαι την ημέρα που σε γνώρισα και πώς έκλαιγα όταν επέστρεψα στο σπίτι. Θυμάμαι πόσο επώδυνη ήταν η κριτική που μου έκανες, και για να είμαι ειλικρινής, πώς πονάει ακόμα και σήμερα.

Αν και μάλλον δεν με θυμάσαι, εγώ σε θυμάμαι. Μου θυμίζεις καθημερινά ότι όλες οι καρδιές χρειάζονται λεπτούς χειρισμούς – ειδικά όσες περνάνε δύσκολα. Μου θυμίζεις οτι η αντίδραση μου μπορεί να πληγώσει κάποιον για το υπόλοιπο της ζωής του. Μου θυμίζεις ότι η αγάπη είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι ήσουν ένα σκαλοπάτι που με προετοίμασε για αυτή την εποχή. Μια εποχή όπου έχω την ευκαιρία να αγαπήσω όσους δεν βλέπουν όλα τα κουτάκια που τους λείπουν. Μια εποχή που μπορώ να δώσω ελπίδα σε ανθρώπους που περπατούν στους ύπουλους δρόμους που κάποτε ταξίδευα και εγώ. Μια εποχή όπου μπορώ να γιορτάσω τη δημιουργία νέας ζωής με εκείνους τους οποίους ο υπόλοιπος κόσμος ρωτά γιατί. Μια εποχή όπου μαθαίνω να μην κρίνω καμία κατάσταση, καμία μέρα, και καμία στιγμή.

Επιμέλεια κειμένου για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας