Να γιατί δεν αφήνω τα παιδιά μου να βλέπουν ειδήσεις

Να γιατί δεν αφήνω τα παιδιά μου να βλέπουν ειδήσεις

Να γιατί δεν αφήνω τα παιδιά μου να βλέπουν ειδήσεις

«Δεν αφήνω τα παιδιά μου να βλέπουν ειδήσεις. Πρέπει να τους εξηγώ κάποια δυσάρεστα πράγματα που συμβαίνουν ή να τους τα κρύβω;» Μια απορία που έχουν πολλοί γονείς!

Ο ανταγωνισμός των καναλιών και η ωμή επιδίωξη του κέρδους των ΜΜΕ οδηγεί τους δημοσιογράφους στο να χρησιμοποιούν συναισθηματικά ισχυρές εικόνες και ειδήσεις για να κερδίζουν και να διατηρούν υψηλή τηλεθεαματικότητα. Γι΄ αυτό και πολλοί γονείς ορθά επιλέγουν να μην αφήνουν το παιδί τους να βλέπει ειδήσεις.

Γιατί δεν είναι καλό να βλέπουν τα μικρά παιδιά ειδήσεις

Δυστυχώς η μεγαλύτερη διάρκεια ενός δελτίου ειδήσεων αφιερώνεται στην αναφορά αρνητικών, δυσάρεστων γεγονότων, αντικατοπτρίζοντας την ωμή πραγματικότητα. Έρευνες δείχνουν ότι η έκθεση σε αρνητικές και βίαιες ειδήσεις ενδέχεται να έχει σοβαρές και μακροχρόνιες ψυχολογικές επιπτώσεις σε έναν άνθρωπο, πέρα από τα απλά συναισθήματα απαισιοδοξίας ή απογοήτευσης που προκαλούν εκείνη τη στιγμή που τις παρακολουθούμε. Συγκεκριμένα, μπορεί να επιδεινώσει ή να συμβάλει στην ανάπτυξη άγχους, κατάθλιψης και μετατραυματικής αγχώδους διαταραχής (PTSD).
Η ευαισθησία, η αθωότητα και η ανωριμότητα των παιδιών αλλά και η αναπτυξιακή τους κατάσταση, τα καταστούν ακόμη πιο ευάλωτα γνωστικά αλλά και συναισθηματικά σε σκηνές μαζικών καταστροφών, δολοφονιών, πολέμων, τρομοκρατικών επιθέσεων, ώστε να μεταβολίσουν και να επεξεργαστούν βίαια και αρνητικά ερεθίσματα.
Είναι καλό να έχουμε στο μυαλό μας ότι για λόγους τηλεθέασης, οι δυσάρεστες ειδήσεις που μας βομβαρδίζουν από κάθε μέσο καθημερινά, φορτίζονται περισσότερο με τη χρήση μουσικής, επικεφαλίδων, γρήγορο τόνο φωνής κάνοντάς τες ακόμη περισσότερο φορτισμένες συναισθηματικά, από την απλή αναφορά ενός γεγονότος.

Η επιρροή που ασκούν στην ψυχολογία των παιδιών

Η προβολή ακραίας βίας και τρομοκρατίας, είτε άμεσα παρακολουθώντας πράξεις είτε έμμεσα, από τα μέσα ενημέρωσης, επηρεάζει την ψυχική και συναισθηματική υγεία των παιδιών.

Η έμμεση έκθεση σε πράξεις τρομοκρατίας και απειλών, μέσω των μέσων ενημέρωσης επηρεάζει την ψυχική υγεία των παιδιών, τόσο βραχυπρόθεσμα όσο και μακροπρόθεσμα, και η επιρροή αυτή διαφέρει εντελώς από τις επιδράσεις της στους ενήλικες, όπως αποδεικνύουν έρευνες.
Η φυσική τάση των ενηλίκων να προσπαθούν να ξεχάσουν τα προβλήματα και να προχωρήσουν με τη ζωή τους, συχνά οδηγεί σε υποτίμηση της σημασίας και της επίδρασης της έκθεσης που έχει στα παιδιά, τα οποία αποκτούν συναισθηματικά και ψυχοκοινωνικά προβλήματα. 
Ανεξάρτητα από την ηλικία των παιδιών μας, οι απειλητικές ή ενοχλητικές ειδήσεις μπορεί να τα επηρεάσουν συναισθηματικά. Πολλά μπορούν να αισθάνονται ανήσυχα, φοβισμένα, θυμωμένα ή ακόμα και ένοχα. Και αυτά τα στρεσογόνα και αρνητικά συναισθήματα μπορούν να διαρκέσουν πολύ αφότου τελειώσει η παρακολούθηση των ειδήσεων.

Πράγματι, οι ενήλικες είναι καλύτερα εξοπλισμένοι για να αντιμετωπίσουν τόσο τις σωματικές όσο και τις συναισθηματικές επιπτώσεις και συνεπώς να κατανοήσουν τις συνέπειες αυτής της βίας. Η αναπτυξιακή φάση των παιδιών περιορίζει τις ικανότητές τους να περιγράφουν τα συμπτώματά τους, να επικοινωνούν τις επιθυμίες ή τις ανάγκες τους και να αναζητούν βοήθεια.

Γι’ αυτό και εμείς οφείλουμε να τα προστατέψουμε.

Φυσικά και μπορούμε να κρατήσουμε την τηλεόραση κλειστή και να αφιερώσουμε το χρόνο μας σε ποικίλες δραστηριότητες αλλά κάποια στιγμή τα παιδιά μας θα έρθουν σε επαφή με κάποια είδηση ή πληροφορία, γι΄ αυτό και είναι καλό να είμαστε προετοιμασμένοι.

Το να κρύβουμε κάτι μας οδηγεί σε αντίθετο αποτέλεσμα, καθώς αυτή η στάση ενισχύει ενδόμυχους φόβους και επιφέρει μία περιρρέουσα ατμόσφαιρα ανασφάλειας. Κάτι που δεν θέλουμε, αν επιθυμούμε να μεγαλώσουμε παιδιά που νιώθουν καλά με τον εαυτό τους και τους γύρω τους, ακολουθώντας μία ομαλή κοινωνικο-συναισθηματική ανάπτυξη.

Τι μπορούμε λοιπόν να κάνουμε ως γονείς για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να χειριστούν όλες αυτές τις πληροφορίες;

1. Διαχειριζόμαστε σωστά τις δικές μας αντιδράσεις. Εάν παραμείνουμε ψύχραιμοι και ήρεμοι, μπορούμε να εξηγήσουμε με απλά λόγια που ταιριάζει στο αναπτυξιακό στάδιό τους, ένα γεγονός χωρίς να τους μεταδώσουμε πανικό και ο τρόπος αυτός θα γίνει αργότερα και η δική τους προσέγγιση.

2. Αναλαμβάνουμε δράση. Ανάλογα με το θέμα και την ηλικία των παιδιών μας, ολόκληρη η οικογένεια μπορεί να βρει τρόπους να συμμετέχει στα κοινωνικά δρώμενα και να βοηθήσει συνανθρώπους που χρειάζονται βοήθεια. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να γράψουν μία επιστολή σε κάποιον πολιτικό και να εκφράζουν τις απόψεις τους, ή να συμμετέχουμε οικογενειακώς σε εκδηλώσεις ή διαμαρτυρίες ή τα παιδιά μπορούν να βοηθήσουν οικονομικά δίνοντας ένα μέρος από το χαρτζιλίκι τους σε μία ανθρωπιστική οργάνωση ή προσφέροντας εθελοντική εργασία μαζί μας.

Με το να συμμετέχουμε στα δρώμενα με κάποιον τρόπο μειώνουμε το αίσθημα αβοηθησίας και παθητικότηταςπου επικρατεί σήμερα στο κοινωνικό σύνολο και μπορεί να παραλύσει από το φόβο ιδιαίτερα τους «μικρούς» μας πολίτες.

Παιδιά προσχολικής ηλικίας (κάτω των 7 ετών):

-Κρατάμε τα παιδιά μακριά από τις ειδήσεις. Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας δεν χρειάζεται να βλέπουν ή να ακούνε κάτι που θα τους τρομάξει επειδή μπορούν εύκολα να μπερδέψουν τα γεγονότα με φαντασιώσεις ή φόβους.
-Τονίζουμε ότι η οικογένειά μας είναι ασφαλής. Σε αυτή την ηλικία, τα παιδιά ασχολούνται περισσότερο με την ασφάλειά μας και τον αποχωρισμό τους από μας.
-Προσπαθούμε να ελαχιστοποιήσουμε τις ανησυχίες και τους φόβους τους, να τα καθησυχάσουμε εξηγώντας όλα τα προστατευτικά μέτρα που υπάρχουν για να τα διατηρούμαστε ασφαλείς.
-Εάν το γεγονός των ειδήσεων συνέβη πολύ μακριά, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την απόσταση για να καθησυχάσουμε τα παιδιά. Ειδικά για τα παιδιά που ζουν σε περιοχές όπου η εγκληματικότητα και η βία είναι μια πραγματική απειλή, κάθε είδηση για τη βία μπορεί να προκαλέσει επιπλέον φόβο. Εάν συμβεί αυτό, δίνουμε κάποιες συμβουλές κατάλληλες για την ηλικία τους, για να νιώθουμε και να είμαστε ασφαλείς.
-Να είμαστε δίπλα τους, μαζί τους. Αν και είναι σημαντικό να ακούμε και να μην υποτιμάμε τους φόβους τους, το να επιδιώξουμε να στραφεί η προσοχή τους αλλού και να ξανανιώσουν άνετα ξανά μέσω της αλλαγής θέματος, του παιχνιδιού, της διασκέδασης μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικό τελικά κάποιες φορές από το να δώσουμε μόνο λογικές εξηγήσεις.

Παιδιά μέσης παιδικής ηλικίας (8-12 ετών)

Πολλά παιδιά μπορούν να χειριστούν μια συζήτηση για απειλητικά γεγονότα σε αυτήν την ηλικία αλλά πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψιν πάντα την ωριμότητα και την ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού που μπορεί να διαφέρει. Για παράδειγμα, αν κάποιο παιδί τείνει να είναι πιο ευαίσθητο, φροντίζουμε να το κρατήσουμε μακριά από τις τηλεοπτικές ειδήσεις.
Επίσης, σε αυτή την ηλικία, πολλά παιδιά βρίσκονται στη διαδικασία ανάπτυξης των ηθικών τους πεποιθήσεων. Ίσως χρειαστεί να εξηγήσουμε έννοιες πολιτικές και θρησκευτικές. Είναι μια καλή στιγμή να τους ρωτήσουμε τι ξέρουν, αφού πιθανότατα θα έχουν πάρει διάφορες πληροφορίες από φίλους και συμμαθητές και ίσως χρειαστεί να «διορθώσουμε» το πώς αντιλαμβάνονται τα γεγονότα.
Μπορούμε πλέον να εξηγήσουμε τον τρόπο που λειτουργούν τα ΜΜΕ και να φιλτράρουμε κάποια θεάματα λόγω ακατάλληλου περιεχομένου. Εάν επιτρέπουμε στα παιδιά μας να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, μπαίνουμε μαζί τους και τα ενημερώνουμε για το πώς μπορεί να διευκολύνει τη ζωή μας αλλά και τους κινδύνους που υπάρχουν. Μερικές από τις φωτογραφίες που έχουν αναρτηθεί μπορεί να είναι τρομακτικές. Είναι απαραίτητο λοιπόν να παρακολουθούμε και να ξέρουμε τι σελίδες επισκέπτονται τα παιδιά μας.

Έφηβοι (12 ετών και άνω)

Επειδή, σε πολλές περιπτώσεις, οι έφηβοι θα έχουν έρθει σε επαφή με δυσάρεστα νέα των ειδήσεων, ανεξάρτητα από εμάς, η συζήτηση μαζί τους μπορεί να προσφέρει μία πιο σωστή εικόνα για την αναπτυσσόμενη πολιτική τους ταυτότητακαι τις απόψεις τους για δικαιοσύνη και ηθική.

Η επικοινωνία και η συζήτηση σε χαλαρό και θετικό κλίμα θα μας δώσει επίσης τη δυνατότητα να παρουσιάσουμε και τις δικές μας ιδέες, χωρίς βέβαια να απορρίπτουμε τις δικές τους, όσο λανθασμένες και αν μοιάζουν, αφού αυτό θα κλείσει αμέσως τη συζήτηση μαζί τους.

Σε κάθε περίπτωση, το να γνωρίζουμε τι σκέφτονται και τι πιστεύουν είναι κάτι θετικό που μπορεί κάποια στιγμή να μας βοηθήσει να τους προστατέψουμε.

Αφήνουμε τους εφήβους να εκφραστούν. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε τις ανησυχίες τους χωρίς να τις απορρίπτουμε ή να τις υποτιμούμε. Εξηγούμε τα γεγονότα και τον τρόπο προβολής τους από τα ΜΜΕ. Είμαστε εκεί για να βοηθήσουμε τα παιδιά να νιώσουν ασφάλεια.

Πηγή:  mothersbird.gr

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας