Στο τελευταίο μου μωρό: «Σε παρακαλώ, μην μεγαλώσεις γρήγορα…»

Στο τελευταίο μου μωρό: «Σε παρακαλώ, μην μεγαλώσεις γρήγορα…»

Στο τελευταίο μου μωρό: «Σε παρακαλώ, μην μεγαλώσεις γρήγορα…»

Λατρεύω τις 2 κοτσίδες σου και όλα όσα αντιπροσωπεύουν.

Κάτω από αυτές βρίσκω εσένα και όλη τη χαριτωμενιά σου. . .

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

Είσαι μόλις 2 χρονών αλλά ξέρεις ότι όταν γέρνεις λίγο το κεφάλι προς τον ώμο και χαμογελάς με νάζι μπορείς να με κάνεις να ξεχάσω την ζημιά που μόλις έκανες!

Είτε ζωγράφισες στον τοίχο του σαλονιού, είτε εσκεμμένα έβαλες τρικλοποδιά τον αδελφό σου ή να εμφανίζεσαι στα πόδια μου, αφού χρησιμοποίησες τους μαρκαδόρους σου ως μακιγιάζ. . . είναι δύσκολο να μην τρελαθώ με αυτά τα κοτσιδάκια.

Και το ξέρεις.

Επειδή είσαι το μωρό της οικογένειας.

Το μωρό που είμαστε (99%) βέβαιοι οτι είσαι το τελευταίος μας παιδί.

Το μωρό που καθόμαστε όλοι γύρω του και προσέχουμε. . . απλώς για να το διασκεδάσουμε. Το μωρό που νομιζει οτι είναι μεγαλύτερο απ’ όσο πραγματικά είναι, γιατί τα αδερφάκια του του έχουν ήδη μάθει όλα όσα ξέρουν. Το μωρό  που κάνει αστείες κραυγές όσο πιο δυνατά μπορεί στο τραπέζι του δείπνου και γελάει με το αποτέλεσμα. . . ενώ ο μπαμπάς σου και εγώ προσπαθούμε να μείνουμε σοβαροί όσο σου ζητάμε να σταματήσεις.

Έχεις τόσο ισχυρή προσωπικότητα, και σταθερότητα και ανεξαρτησία που ξέρω ήδη οτι θα είσαι επαναστάτρια στη ζωή σου!

Στη συνέχεια, σαν να βλέπεις όλα όσα σκέφτομαι έρχεσαι και μας γεμίζεις αγκαλιές και φιλιά και λόγια αγάπης, αφιερώνοντας μας το αγαπημένο σου τραγούδι ή μια υπέροχη ζωγραφιά.

Και ξαφνικά αυτά τα φιλάκια και η αθώα φωνή σου με κάνουν να ξεχάσω όσα σκεφτόμουν για την μικ΄ρη μου επαναστάτρια και να σκεφτώ άλλα.

Ναι. Μεγαλώνεις πολύ.

Αλλά είσαι το μωρό μου. Το τελευταίο.

Η τελευταία που θα ολοκληρώσει τα ορόσημα.

Η τελευταία που θέλει να κάνει κούνια. Η τελευταία που θα χρησιμοποιήσει την κούνια. Η τελευταία που θα θηλάσω. Η τελευταία που της έμαθα να τρώει, να κοιμάται, να περπατάει. Η τελευταία που θα έχει την πρώτη της μέρα στο σχολείο.

Μεγαλώνεις γρήγορα…

Πόσο γρήγορα αυτά τα μικροσκοπικά κοτσιδάκια σου θα γίνουν μια μακριά αλογοουρά που θα πηγαίνει πέρα δόθε όταν θα παίζεις μπάσκετ. Θα γίνει ένας υπέροχος κότσος όταν θα πας στο πρώτο σου ραντεβού. Στη συνέχεια, θα καλύπτεται από ένα πανέμορφο πέπλο στο γάμο σου. . . πριν γίνει μια κοτσίδα που έχεις να λούσεις 4 μέρες όσο θα είσαι λεχώνα και στους πρώτους μήνες του μωρού σου… Του μωρού σου που θα έχει εκεινο μικροσκοπικά κοτσιδάκια…

Ή μήπως όχι.

Επειδή δεν ξέρω τι φέρνει η ζωή για εσένα.

Δεν ξέρω τι επιλογές θα κάνεις ή τι όνειρα θα έχεις για τον εαυτό σου ή ποιες εμπειρίες θα έρθουν στο δρόμο σου.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο όλη η καρδιά μου πρέπει να αντέξει να επικεντρωθεί στο τώρα.

Και τώρα η αθωότητά σου λιώνει την καρδιά μου τόσο γρήγορα όσο η αποφασιστικότητά σου να δοκιμάζεις την υπομονή μου!

Και τα αξίζεις όλα αυτά.

Ξέρω ότι εσύ και αυτά τα κοτσιδάκια σου θα με κάνουν περήφανη… θα προσπαθείς για το καλύτερο σε αυτό τον κόσμο και στην οικογένεια σου… Θα είμαι δίπλα σου ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις στη ζωή σου. Ελπίζω μόνο να μην έρθει πολύ γρήγορα όλο αυτό!

Επιμέλεια κειμένου για το babyradio: Θωμαΐδου Ευθυμία Ζωή

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας