Τα καλοκαίρια με τα παιδιά μας είναι τόσο λίγα

Τα καλοκαίρια με τα παιδιά μας είναι τόσο λίγα

Τα καλοκαίρια με τα παιδιά μας είναι τόσο λίγα

Τέλος τα σχολεία! Η αλήθεια είναι πως τα παιδιά μετρούσαν αντίστροφα τις μέρες, από τις διακοπές του Πάσχα κιόλας. Όπως κάθε χρόνο άλλωστε.

Στην αρχή μετρούσαν εβδομάδες και μετά ημέρες. Σαν τους φυλακισμένους, έσβηναν μία- μία τις μέρες!

Συμβουλές υγείας και φροντίδας για βρέφη και παιδιά

Ο γιος μου με το που τελείωσε τις εξετάσεις (Α’ γυμνασίου, το αγόρι μου!) άφησε τη τσάντα δίχως καν να την αδειάσει!, πήρε το κινητό, που λόγω εξετάσεων το είχε αφήσει στην άκρη, πήρε τους φίλους του και ξεκίνησε τις βόλτες!

Στην κόρη μου αρχικά της κακοφάνηκε που είχε ακόμη σχολείο, πρωινό ξύπνημα, ορθογραφίες, φυλλάδια κ.λπ. Ευτυχώς η δασκάλα της κατάλαβε πως το μυαλό τους ήταν ήδη στην παραλία κι έτσι άλλαξε σύντομα το σύστημα. Έκαναν αρκετές ασκήσεις και εργασίες στο σχολείο, και για το σπίτι σχεδόν τίποτα. Όταν τελείωσε κι αυτή λοιπόν, έπιασε τα ψαλίδια της (παιδί των κατασκευών), τις κόλλες της (ε, να φτιάξει και καμία γλίτσα!) κι άρχισε να κάνει αυτό που πραγματικά ήθελε!

Σε λίγες μέρες αρχίζει το camp για τη κόρη μου και οι καλοκαιρινές προπονήσεις για τον γιο μου. Γενικότερα, βιβλίο δεν θα πιάσουν στα χέρια τους εκτός κι αν τα ίδια τα παιδιά το επιλέξουν ως μέρος της διασκέδασής τους.

Θυμάμαι τις δικές μου διακοπές που μόνο διακοπές δεν ήταν… Με το που τελειώναμε το σχολείο, σχεδόν αμέσως πηγαίναμε να πάρουμε τα βιβλία του Μάγου για να θυμηθούμε αυτά που κάναμε στην τάξη που τελειώσαμε και να πάρουμε μια ιδέα για την επόμενη τάξη. Έψαξα πολύ στο διαδίκτυο να βρω αυτά τα βιβλία αλλά δεν τα κατάφερα.

Μάλλον κάποιο παιδί που βασανιζόταν κάθε καλοκαίρι (όπως εγώ!), πυρπόλησε τον ίδιο τον Μάγο για να μη τα δει ξανά στα μάτια του.

Ναι, βασανιζόμουν κάθε καλοκαίρι. Δεν μου άρεσε που έπρεπε καθημερινά να διαβάσω κάτι, να κάνω μια μικρή εργασία κι όπως έλεγε η μαμά μου «μια ωρίτσα την ημέρα δεν είναι τίποτα». Η αλήθεια είναι πως μια ώρα μέσα στο 24ωρο δεν είναι τίποτα. Τίποτα όμως για τα μάτια ενός ενήλικα που δεν περιμένει πώς και πώς το καλοκαίρι για να καθίσει και να τεμπελιάσει. Το δικαιούται άλλωστε! Το λέει και η λέξη…«διακοπές»! Διακόπτω από κάτι που κάνω για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα.

Κάθε χρόνο, λοιπόν, ήξερα πως σε κάθε τέλος της σχολικής χρονιάς, δίναμε χέρι με χέρι με τη μαμά μου, εγώ το απολυτήριο κι αυτή το βιβλίο του Μάγου. Ορκίστηκα πως όταν γινόμουν μητέρα, δεν θα το έκανα ποτέ στα παιδιά μου.

Πέρσι το καλοκαίρι, ο γιος μου μού ζήτησε να κάνει κάποια μαθήματα στα γερμανικά γιατί είχε κενά και φοβόταν πως στο γυμνάσιο θα δυσκολευόταν. Τα ξεκίνησε! Στην αρχή ενθουσιασμένος! Η ύλη αρκετή καθημερινά αλλά ήταν χαρούμενος που μπορούσε πλέον να κατανοήσει κάποια πράγματα σε αυτή τη γλώσσα.

Προς το τέλος των μαθημάτων, άρχισαν τα δύσκολα. Είχε κουραστεί, δεν ήθελε να συνεχίσει, έβαλε τα κλάματα.Ένιωθε άβολα που ενώ ο ίδιος τα ζήτησε, τελικά δε μπορούσε να τα τελειώσει. Ένα απόγευμα τα είπαμε λίγο άγρια μεταξύ μας (άτιμη εφηβεία που έχεις τη δύναμη να λες αλήθειες που πονάνε!). Με δάκρυα στα μάτια πήγαμε στην καθηγήτρια των αγγλικών γιατί μέσω αυτής βρήκαμε τη καθηγήτρια των γερμανικών. Δε χρειάστηκε να της πω πολλά. Μητέρα κι η ίδια, γνωρίζει τον γιο μου τόσα χρόνια. Κατάλαβε αμέσως τι είχε γίνει.

Φύγαμε απ’ το φροντιστήριο κι οι δύο στεναχωρημένοι. Ο καθένας για τον δικό του λόγο! Εκείνο το απόγευμα είδα στο Internet μια φράση που έλεγε: «Απολαύστε τα καλοκαίρια με τα παιδιά σας, όσο είναι μικρά. Είναι τόσο λίγα!».

Πήγαμε για παγωτό και δεν συζητήσαμε ποτέ ξανά για καλοκαιρινά μαθήματα.

Πηγή:   mothersbird.gr

Share.

Αφήστε το σχόλιο σας